ADD

Onzeker meisje, of toch niet?

Hoewel ik dit jaar 30 word, leer ik mezelf nog elke dag beter kennen. Het begint me steeds meer op te vallen hoe onzeker ik wel ben. En langs de andere kant dan ook weer niet…

Ik kan echt wel sterk zijn, heb een eigen mening en kom daar ook voor uit!

Een meeloper ben ik niet, dat is zeker. Ik doe waar ik mij het beste bij voel en als het beter aanvoelt, ga ik in tegen de kudde. Ondanks de pesterijen die ik vroeger in school moest doorstaan was ik toch sterk genoeg om me niet te overhalen om mee te doen met ‘de bende’Β enkel en alleen maar om ‘vrienden’ te hebben. Want uiteraard zijn dat niet het soort vrienden die je wil.

Zo doen onze kinderen ook geen communie en is ons zoontje niet gedoopt ook. Wij zijn niet gelovig en gaan enkel naar de kerk als het gaat om een begrafenis, doopsel of cummunie van iemand die we kennen. Daar blijft het bij. We zijn zelf ook niet getrouwd voor de kerk, dus waarom dan je kinderen laten dopen en hun communie laten doen? Voor de show? Neen, ik ben dus zeker geen meeloper en op die manier lijk ik een zelfverzekerd iemand.

En toch ben ik onzeker en vaak op zoek naar bevestiging.

De o-zo onzekere kant van mij… En meestal zoek ik bevestiging bij de mensen die ik het liefst zie. Ik wil weten dat mijn vrienden en familie mij graag zien en ik wil dat ze vinden dat ik het goed doe. Ik zoek bevestiging bij mijn man, alles zit nog goed tussen ons, toch? Vaak snapt hij niet waarom ik zo’n dingen blijf vragen, want natuurlijk is alles nog goed, we maken zelden ruzie en verder gaat alles zoals het moet. Toch wil ik het kunnen voelen dat het echt goed gaat, want ik ben bang dat mijn mooie leventje dat ik nu heb, plots uiteen zal spatten.

Dat is net wat ik niet mag doen,Β  ik moet genieten van die mooie momenten, en dat doe ik ook wel, maar soms komt die onzekerheid weer boven en zoek ik opnieuw naar bevestiging, gewoon, om zeker te zijn.

Die bevestiging had ik ook nodig bij het schrijven van mijn blog.

De eerste 2 dagen had ik hem al 5 keer bijna verwijderd. Wat als het gewoon belachelijk is om alles zomaar neer te schrijven? Wat als ik echt geen verhaal kan schrijven, enkel saaie en nietszeggende teksten… Dus voor ik het ook maar aan iemand kon vertellen die ik persoonlijk ken, liet ik het lezen aan mensen die wat in dezelfde situatie zitten. Mensen met AD(h)D en thuisblijfmama’s. Dat ze zeiden hoe herkenbaar alles is, deed me echt deugd. Mensen die ik niet ken waren zo lief en oprecht. Als ze maar wisten hoe gelukkig ze me daar mee gemaakt hebben!

Please follow and like us:

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *