Blog,  Lifestyle

30DBC – Dag 12: Waar ik bang voor ben.

Waar ik bang voor ben… ik ben iemand die snel bang is. Zo kijk ik nooit naar Horror films, thrillers gaan vaak al te ver voor mij. Ik ben bang voor inbraak, ik durf niet alleen buiten komen als het donker is. Als ik al met de auto weg moet, dan is mijn eerste werk om de auto te sluiten, nog voordat de sleutels het stopcontact hebben aangeraakt.

Toen we hier kwamen wonen heb ik jaren moeten wennen om hier alleen te zijn. En ook op reis merk ik dat ik niet alleen durf zijn in huis. Geen idee hoe dit komt. Vroeger lag ik vaak huilend in bed, het idee dat er iets ergs met iemand van mijn familie zou gebeuren was genoeg om snikkend in slaap te vallen. Ik ben bang voor fladderende dingen, ik heb geen schrik van onze kippen, tot ze met hun vleugels beginnen te flapperen. Dan begin ik te gillen, en dat zullen de buren geweten hebben.

Ik vraag me soms af of het normaal is om voor zoveel dingen schrik te hebben?

En nog een vreemde angst is de angst voor dode mensen en dieren. Echt, dode dieren… Ik heb mijn schoonvader ooit opgebeld ’s avonds omdat een van de katten een dode merel had meegenomen in huis en ik die niet durfde oprapen. Plots lag ons huis vol pluimen, en toen ik achter de zetel keek, zag ik onze kat met dat beest in haar mond zitten. Mijn schoonvader heeft zelfs de zak met het dode beest erin moeten meenemen naar huis, want ik zou de vuilzak niet durven buiten zetten met dat dier erin. En ik ben 2 keer naar het funerarium geweest om iemand te gaan groeten. Zelfs daar ben ik bang en durf ik mijn rug niet draaien naar het lijk. Omdat ik echt bang ben dat die persoon in kwestie zou rechtstaan achter mij.

Maar als ik 1 iets moet opnoemen wat mijn grootste angst is, dan is het wel dit:

De angst om een van mijn kinderen te verliezen. Het idee alleen is ondragelijk. Het moet echt wel de grootste angst zijn van iedere ouder. Ik ken meerdere vrouwen die hun kind hebben moeten begraven en ik heb al boeken gelezen over moeders die hun kind verloren zijn. En hoewel ik echt al tranen met tuiten gehuild heb om het idee dat ook mij dit kan overkomen… weet ik gewoon dat zelfs mijn ergste gedachten hierover nog niet half zo pijnlijk zullen zijn dan dat het in werkelijk moet zijn…

Zijn er nog mensen met zoveel angsten? Is het eerder uitzonderlijk of lopen er nog veel schijtluizen als ik rond?

Please follow and like us:

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *