Lifestyle,  Vrouw & Lifestyle

Waar mijn rugklachten nu echt vandaan komen…

Zoals ik in mijn vorige post al zei,  heb ik intussen al een dikke 10 jaar last van bekkeninstabiliteit. Ik heb er vooral last van na zwaardere inspanningen als schoonmaken. Enkele weken terug had ik felle pijn aan mijn onderrug, ter hoogte van mijn bekken. Door mijn bekkeninstabiliteit… dacht ik toch.

Ik kon in ieder geval niet meer zitten/ staan of wandelen zonder pijn. Na een doktersbezoek had ik een voorschrift voor de kinesist voor 18 beurten en moest ik 2 weken later een MRI laten doen.

Mijn eerste MRI, helemaal geen leuke ervaring!

Ik dacht eerlijk gezegd dat ik naar het ziekenhuis moest om foto’s te laten nemen. Dat ik in zo’n smalle tunnel zou geschoven worden had ik dus totaal niet verwacht. Met een koptelefoon op mijn oren, een alarmbelletje in mijn handen en met gesloten ogen werd ik voor 10 minuten in die tunnel geschoven. Ik heb mijn ogen niet open durven doen omdat ik gewoon wist dat ik in paniek zou raken. Ik heb mij op mijn ademhaling geconcentreerd om rustig te blijven. Blij dat ik daar van af ben!!

Op naar de kiné!

Naar een kinesist ben ik vroeger al geweest om mijn bekkenbodemspieren te trainen. Ik wist dat ik massages zou krijgen gevolgd door oefeningen om mijn rugspieren te verstevigen. Het verwonderde mij enorm dat ik met mijn kont bloot moest gaan liggen. Oké, daar zit een groot deel van mijn bekken. Even voel ik me dom dat ik dat niet wist. Vrouwen die met bekkenproblemen naar de kinesist moeten, u bent bij deze gewaarschuwd. Haha 🙂  Ik ben intussen al 5 keer geweest en de massages zijn achterwege gelaten. Nu krijg ik vooral extra oefeningen.

De resultaten van de MRI.

Ik heb meer dan een week gewacht om te bellen voor de resultaten. Het ging altijd maar uit mijn gedachten. De momenten waar ik er wel op dacht, was toen ik al in bed lag of toen ik niet thuis was, typisch voor mij. Toen ik  uiteindelijk met onze oudste dochter naar de dokter moest, heb ik dan gevraagd wat het resultaat van de MRI was. Het zou wel niets zijn, gewoon, waarvoor ik geweest was… bekkeninstabiliteit. Toch niet dus. Ik heb een kleine hernia onderaan mijn rug en beginnende artrose! Ik was hier toch even niet goed van. Artrose… is dat geen ouderdomskwaaltje? Blijkbaar niet. Een kleine hernia… Hoe voorkom ik erger?

Ik vermoed dat mijn rugklachten het gevolg zijn van mijn vorige job + erfelijk bepaald.

In onze familie zit het vol met slechte ruggen. Mijn ouders en grootouders hebben allemaal rugklachten. Dat dit erfelijk is, dat was mij al duidelijk intussen. Ook de jaren die ik als onthaalmoeder gewerkt heb zullen mijn rug geen goed gedaan hebben. Als onthaalmoeder moet je heel de dag door kinderen heffen: in en uit bed, in en uit de kinderstoel, op en van de verzorgingstafel enz… Het enige wat ik nu kan doen is op tijd rusten, blijven bewegen en zorgen dat ik van die kleine hernia geen grote maak. Het idee dat ik misschien met tijd een operatie zou moeten krijgen maakt me enorm bang. Brrrrt, reden te meer dus om goed voor mezelf te gaan zorgen.

Ik heb nog 13 beurten bij de kinesist en ga nadien nog een briefje vragen aan de dokter om naar de rugschool te gaan. Daar kunnen ze verder werken aan de opbouw van mijn spieren, en nog belangrijker: daar kunnen ze mij leren hoe ik de juiste houding moet aannemen om te kuisen, dingen te heffen enz…

Lieve groeten van een ‘kreupele’ 30-er 😉

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *