Leven met ADD: Wat als weinig doen, toch teveel lijkt?

Tranen springen in mijn ogen als ik bij mijn man sta, ik heb het idee dat ik het kwijt moet, het word me allemaal teveel. Maar dan bedenk ik me… dit kan ik toch niet maken?  Nog steeds mijn tranen verbijtend, rij ik naar de supermarkt. Voor de 4de keer deze week, en we zijn pas donderdag… Ik ben moe, slaap niet goed en kan minder tegen de drukte van de kinderen.

Hoe kan ik nu falen in niets doen?

Een gevoel van schaamte overvalt me… ik, moeder van 3, ga niet gaan werken. En toch voel ik dat het me teveel word. Ik schreef onlangs een artikel over dat ik blij ben dat het bijna 1 september is. Dat alle 3 de kids naar school gaan en dat ik eindelijk eens tijd ga hebben voor iets, al is het maar om het huishouden te doen. Niets is minder waar. Ik lijk minder tijd te hebben dan voordien. Mensen hebben verwachtingen van mij als thuisblijfmama, dagelijks een bezoekje brengen aan een familielid die het moeilijk heeft, wekelijks gaan schoonmaken… Het zorgt ervoor dat ik van mijn kinderloze ochtenden niet veel meer overhoud of het is om snel wat van mijn eigen werk in te halen.

De zorg voor de kinderen..

Ons zoontje gaat ’s middags nog niet naar school, ik hou hem thuis, hij is nog klein en gaat nog niet zo graag naar school. Dat ik thuis ben en hem dan al volle dagen naar school zou laten gaan terwijl hij niet wil, daar zou ik me echt slecht bij voelen. Ik moet dit maar kunnen. ’s Middags komen 2 van onze 3 kinderen thuis eten, dus mijn dag word haast een uur half onderbroken. ’s Middags is ons zoontje thuis dus daar heb ik ook meer dan mijn handen aan vol. Als de meisjes thuis komen van school dan moet ik helpen met studeren en huiswerk maken. Moeten? Ja, moeten! Een van de meisjes heeft net hetzelfde ‘probleem’ als ik en heeft de ondersteuning echt nodig.

Geen tijd voor mezelf.

Familiebezoekjes, poetshulp zijn bij familie, de was en de plas, boodschappen doen, eten maken, huiswerk helpen maken en helpen studeren terwijl ik onze kleuter moet rustig proberen te houden… Van het moment dat ik opsta tot 21u (als ik geluk heb) ben ik bezig. Tussenin heb ik wel korte pc momentjes waarop ik eens mijn facebook en mails check en ’s avonds een programma op tv bekijken, dat is mijn ontspanning gedurende de dag. Eens enkele uurtjes na elkaar me-time tijdens de week zit er niet in.

Mijn huishouden (als je het al zo kan noemen)

Ik geraak niet aan een vaste routine in mijn huishouden. Elke dag opnieuw steek ik zoveel tijd in het opruimen van alles, en toch raakt het nooit echt ‘opgeruimd’. Het kuisen gebeurt in stukjes en ik krijg er geen regelmaat in, ik zie wanneer ik tijd vind maar ik heb nooit tijd genoeg. Heel frustrerend vaak. Het huis is rommelig, net als de tuin en de auto heeft al een hele tijd een stofzuigbeurt nodig. Ik moet dringend beter werk maken van mijn maandmenu (komt later nog aan bod in een blog) want ik doe intussen weer elke dag boodschappen.

Ik heb het gevoel er vaak alleen mee te staan.

Geef toe, hoeveel mensen begrijpen dit? Als ik het zelf vaak al niet begrijp… Ik hoor ze al zeggen: amaai, wat heeft zij te klagen, wij moeten nog eens gaan werken ook… Ja, maar als je gaat gaan werken heb je misschien een poetsvrouw? Zowiezo ligt er al minder rommel en is het niet zo snel vuil als er gedurende de hele dag niemand thuis is. Maar goed, ik schrijf het nu even van me af en hoop dat het gevoel niet erger zal worden. Erover praten zorgt alleen voor een gevoel van onbegrip van anderen wat mij dan weer een gevoel van frustratie geeft.

Eigenlijk wil ik helemaal niet klagen, maar ik ben ook maar een mens. Morgen hopelijk weer een betere dag. Tijd om op zoek te gaan naar meer organisatie en structuur zodat ik beter kan functioneren. Wish me good luck!

Please follow and like us:

Over ADD, vriendschappen, negativiteit en empathie.

ADD is iets wat invloed heeft op haast alles in mijn leven. Ook op gebied van vriendschappen en contacten leggen. Veel vrienden heb ik niet, en vaak ga ik sociale contacten uit de weg. Vrienden maken is niet zo moeilijk, vriendschappen onderhouden wel. Het neemt zoveel energie van me om vriendschappen te onderhouden dat het gewoon gemakkelijk is om niet veel vrienden te hebben. Daarbij heb ik niet zoveel vertrouwen in mensen die ik niet ken, het heeft tijd nodig om een vertrouwensband te krijgen.

Ik hou van positieve en energieke mensen!

Echt, dit soort mensen geven me zoveel energie!! Ik hou van vrolijkheid, van lachen en plezier maken.  Zo ben ik graag bij mijn familie en mijn (weinige) vrienden.  Negatieve mensen ga ik zo veel mogelijk uit de weg, zulke mensen geven me een slecht gevoel en dat is iets wat ik echt wel kan missen. Deze nemen enkel energie zonder er terug te geven.

 

Overgevoelig aan negativiteit.

Ik ben heeeel gevoelig aan negativiteit. Zo sterk dat het voelt alsof ik een 6de zintuig hiervoor heb. De sfeer in een groep mag nog zo goed zijn, als er eentje tussen zit die het wat minder goed heeft dan heb ik het zeker opgemerkt. Ik kan het dan ook niet lossen, ik voel de spanning en het laat me niet meer los. Natuurlijk heeft iedereen wel eens een slechte dag, ik ook, en ik moet het ook eens kwijt kunnen. Zolang er gezonde balans is, is er geen probleem.

 

Empathie.

Natuurlijk zijn er ook mensen die echte miserie kennen. Ik merk dat ik veel meer inlevingsvermogen heb dan de gemiddelde mens. Mensen die echte problemen hebben die klagen en zagen niet maar moeten hun pijn, verdriet, teleurstelling kwijt. Dat is iets heel anders dan gewoon negatief zijn.

Aan de bejaarde vrouw wiens man dementerend in het rusthuis zit, blijf gerust vertellen hoe zwaar je het daarmee hebt, hoeveel je terugdenkt aan de goede oude tijd die je hebt meegemaakt, hoe leuk het was om elke dag een huis vol mensen te hebben en hoe zwaar het leven nu voor je is nu alles zo veranderd is en je eenzaam bent gewordn. Ik word het echt niet beu, ik vind niet dat je zaagt.  Ik snap dat je echt door een heel harde periode gaat, ook al krijg je steun van familie.

Aan de vrouw wiens dochter overleden is… praat er over tegen mij. Ik ben de laatste om je te veroordelen over je pijn. Ik ben de laatste om te zeggen dat je na 2 jaar je leven moet herpakken en er over heen moet geraken, ik wil er echt voor je zijn en ik snap dat je daar niet altijd zin in hebt of behoefte aan hebt, maar als je me nodig hebt, ben ik er…

“Empathie is kijken met de ogen van een ander, luisteren met de oren van een ander en voelen met het hart van een ander.”

 

 

Please follow and like us:

Stephanie: zoveel meer dan alleen ADD

Ik heb het al gehad over mijn leven met ADD, maar Stephanie is meer dan alleen die mama van 3 met haar ADD. Stephanie is een vrolijke zotte doos die positief in het leven staat. “Stephanie: zoveel meer dan alleen ADD” verder lezen

Please follow and like us:

Onzeker meisje, of toch niet?

Hoewel ik dit jaar 30 word, leer ik mezelf nog elke dag beter kennen. Het begint me steeds meer op te vallen hoe onzeker ik wel ben. En langs de andere kant dan ook weer niet… Ik ben geen meeloper, dat is zeker. Ik doe waar ik mij het beste bij voel en als het beter aanvoelt, ga ik in tegen de kudde. Zo heb ik me nooit laten overspreken om aan de drugs te gaan, al kende ik genoeg mensen in dat milieu, die zitten namelijk overal…

hoewel ik zo vaak gepest ben geweest, was ik sterk genoeg om daar niet in mee te gaan, enkel en alleen maar om ‘vrienden’ te hebben. Want uiteraard zijn dat niet het soort vrienden die je wil. Zo doen onze kinderen ook geen communie en is ons zoontje niet gedoopt ook. Wij zijn niet gelovig en gaan enkel naar de kerk als het gaat om een begrafenis, doopsel of cummunie van iemand die we kennen en daar blijft het bij. We zijn zelf ook niet getrouwd voor de kerk, dus waarom dan je kinderen laten dopen en hun communie laten doen? Voor de show? Neen, ik ben dus zeker geen meeloper en op die manier lijk ik een zelfverzekerd iemand.

En toch ben ik vaak op zoek naar bevestiging, telkens van de mensen die ik het liefste zie. Ik wil weten dat mijn vrienden en familie mij graag zien en ik wil dat ze vinden dat ik het goed doe. Ik zoek bevestiging bij mijn man, alles zit nog goed tussen ons, toch? Vaak snapt hij niet waarom ik zo’n dingen blijf vragen, want natuurlijk is alles nog goed, we maken zelden ruzie en verder gaat alles zoals het moet. Toch wil ik het kunnen voelen dat het echt goed gaat, want ik ben bang dat mijn mooie leventje dat ik nu heb, plots uiteen zal spatten. Dat is net wat ik niet mag doen,  ik moet genieten van die mooie momenten, en dat doe ik ook wel, maar soms komt die onzekerheid weer boven en zoek ik opnieuw naar bevestiging, gewoon, om zeker te zijn.

Die bevestiging had ik ook nodig bij het schrijven van mijn blog, de eerste 2 dagen had ik hem al 5 keer bijna verwijderd. Wat als het gewoon belachelijk is om alles zomaar neer te schrijven, wat als ik echt geen verhaal kan schrijven, enkel saaie en nietszeggende teksten… Dus voor ik het ook maar iemand vertelde die ik persoonlijk kende, liet ik het lezen aan mensen die wat in dezelfde situatie zitten. Mensen met AD(h)D en thuisblijfmama’s. Dat ze zeiden hoe herkenbaar alles is, deed me echt deugd. Mensen die ik niet ken waren zo lief en oprecht, als ze maar wisten hoe gelukkig ze me daar mee gemaakt hebben!

Please follow and like us:

Wat ADD is en wat het doet met mij.

ADD of attention defecit disorder is een aandachtstekortstoornis.  Het is een beetje als ADHD, alleen zie je het hyperactief zijn niet aan de buitenkant, maar is het hyperactief zijn in je hoofd. Je gedachten staan nooit stil en het is heel moeilijk om je te kunnen concentreren op iets.

“Wat ADD is en wat het doet met mij.” verder lezen

Please follow and like us:

Mijn leven met ADD voor ik thuisblijfmama werd.

Hoe mijn leven tot nu was met ADD… in het kort, maar toch best lang. 😅 Een persoonlijk verhaal dat ik graag wil delen met jullie. “Mijn leven met ADD voor ik thuisblijfmama werd.” verder lezen

Please follow and like us: