ADD

Mijn leven met ADD voor ik thuisblijfmama werd.

Hoe mijn leven tot nu was met ADD… in het kort, maar toch best lang. 😅 Een persoonlijk verhaal dat ik graag wil delen met jullie.

Het begon al in de lagere school:

Ik heb mijn lagere school als heel triest ervaren. Echte vrienden had ik niet. Ik heb door een verhuis, in 2 verschillende scholen gezeten, en op beide scholen ben ik gepest geweest en uitgesloten. Een vreselijk tijd waarin ik mij vaak alleen heb gevoeld. Anders dan alle anderen. Geen uitnodigingen voor verjaardagsfeestjes, geen vrienden op de speelplaats waar ik mee kon spelen.

Het ergste was toen de leerkracht van het 6de leerjaar mij vernederde voor de klas. Toen ik weer maar eens mijn huiswerk niet had gemaakt omdat ik het vergeten was, werd ze woedend. Ze nam mijn boekentas, goot die vooraan in de klas leeg en smeet mijn lege boekentas vanachter in de klas. Grappig natuurlijk voor mijn klasgenootjes die al niets moesten weten van mij. Die ‘domme’ Stephanie die niet anders doet dan vergeten, die moet het maar weten! Eigen schuld!

Ik had veel vage momenten, momenten waarop ik me totaal niet kon concentreren, ook al ging het over iets wat poepsimpel was. Vaak was ik zo nerveus dat ik begon te lachen als ik een berisping kreeg, niet wetende hoe ik mij moest gedragen… Ik voelde mij zo slecht dat ik letterlijk ziek werd, of me ziek kon denken… tot ik moest overgeven en zo naar huis mocht gaan. Blij dat ik niet meer op school hoefde te blijven.

Het middelbaar is niet veel beter gestart…

Met een klein hartje ging ik naar school. Ik werd al snel terug gepest, waarschijnlijk door de manier waarop ik deed. Ik denk dat ik een gemakkelijke prooi was voor pestkoppen omdat ik zo schuchter was. Ook was er die juf van Frans, die mij en 2 andere meisjes ‘de driehoek van vuiligheid’ noemde. (ik zie haar nog zwaaien met haar vinger met lange nagels toen ze ons aanwees, opnieuw voor een volle klas) En wat was het weer grappig voor de pesters als ook de leerkracht met hen mee deed! Hilarisch!! *zucht*

Na amper 2 maanden was ik al zo vaak ‘ziek’ geweest dat mijn ouders een brief kregen dat ik aan mijn aantal ziektedagen zat. Wat lag in graag in dat ziekenkamertje, wetend dat iemand mij zou komen halen om naar huis te gaan. Ik ben toen veranderd van school. Met een nog kleiner hartje ben ik toen naar die andere school geweest, en ook daar werd ik in het begin gepest.

Toen plots toch iemand voor mij opkwam. Die iemand is trouwens nog steeds mijn beste vriendin. Vanaf toen is het voor mij een pak beter beginnen gaan op school. Stilletjes aan kon ik mezelf zijn. En hoe meer ik mezelf kon zijn, hoe meer zelfvertrouwen ik kreeg, … Ik bloeide open en werd niet meer gepest, integendeel, ik kwam op voor anderen die gepest waren!

Toen ik net 17 was, werd ik zwanger van de man waarmee ik nu gehuwd ben.

Zwanger op school, een tienermoeder dus. De dag dat ik mijn rapport ging ophalen in het 6e middelbaar, was de dag dat ik 8 maand zwanger was 🙂 Mijn zwangerschap op zich was in het begin ook wel heel moeilijk, niemand die zijn dochter van 17 graag ziet thuiskomen om te zeggen dat ze zwanger is… Na de bevalling ben ik thuisgebleven voor onze dochter tot ze 9 maandjes oud was. Intussen woonden we samen bij mijn ouders op zolder. Na die 9 maanden genieten met onze dochter ben ik gaan werken als huishoudhulp en in die tijd hebben we ons huisje gekocht. Na 9 maanden werken was ik terug zwanger en toen ik 3 maand zwanger was ben ik gestopt met werken omdat ik tijdens het werken constant last had van flauwtes. Mijn eerste dag thuis was de dag dat we verhuisden naar ons eigen huisje!

De geboorte van onze 2de dochter, ongetwijfeld een van de mooiste dagen van ons leven!! Maar wel het begin van 2 slapeloze jaren, jaren waarin we te maken hadden met een huilbaby van de ergste soort. Toen ze 8 maand oud was moest ik opnieuw gaan werken. Vreselijk vond ik dat!!

Wat een choas, zo vroeg opstaan (na zo goed als niet geslapen te hebben) mezelf en 2 kinderen klaarmaken, snel snel naar de onthaalmoeder, snel snel naar het werk, smiddags maar een half uurtje tijd om naar mijn andere plaats te gaan om te werken en in dat half uur dan ook nog eten. Na het werk snel snel de kindjes ophalen, naar huis, eten maken, kindjes wassen, in bed stoppen… Het was 1 grote stressboel! Nochtans iets wat elke moeder moet doen, maar het ging mij echt niet af, ik ging er compleet onderdoor. Kwam daar nog bij dat er een net-niet-fataal ongeluk was gebeurd met onze 2de dochter bij de opvang waardoor ze (samen met mij) een week in het ziekenhuis heeft gelegen.

Depressies.

Dit voorval, de dagelijkse stress en het weinige slapen hadden zijn tol geëist… nadat ik constant echt barstende hoofdpijn had (een echt druk op mijn schedel) en vaak misselijk was ben ik naar een dokter geweest, ik had een depressie die zich begon te uiten in lichamelijke klachten. Ik ben toen gestopt met werken als huishoudhulp en ben een hele tijd thuis geweest onder begeleiding van een psychiater en een eerste hulp psycholoog. Toen ik van mijn depressie verlost was ben ik opnieuw gestart met werken, maar dan als onthaalmoeder want geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om mijn dochtertje opnieuw naar een opvang te brengen, en het zou mij ook minder stress bezorgen als ik wat tijd had voor mijn eigen kinderen ook. Toch ben ik na een paar jaar opnieuw beginnen sukkelen, ik was terug op, lag constant in de zetel en ik geraakte er letterlijk niet uit, mijn hoofd draaide en ik voelde mij weer zo slecht. Dus hop, terug naar de psychiater…

De diagnose:

Toen is het (samen met de diagnose van onze oudste dochter) uitgekomen dat ik ADD heb. Het beestje had eindelijk een naam. Toen ik het begon op te zoeken werd alles zo duidelijk. Al de symptomen klopten. Al die jaren waarvan ik heb gedacht dat ik een dom mens was… dat ik dacht dat ik in niets goed was en niets zo goed kon doen als een ander… het had allemaal een reden en neen, ik ben niet lui, mijn hersenen functioneren alleen niet op dezelfde manier als dat van de meeste mensen.

Na de diagnose en nadat ik van mijn depressie ‘genezen’ was ben ik terug gestart als onthaalmoeder. Deze keer met buitenschoolse kinderen. Dat zorgde ervoor dat ik minder moest werken en meer tijd had voor mezelf. Die rust had ik ook nodig om op een deftige manier mijn huishouden te doen want ook dat liep altijd in het 100. Ik vond terug meer rust en deed mijn job wel graag. Maar met die rust is ook de zin naar nog een eigen kindje terug gekomen. Na een jaar half twijfelen (of ik het wel zou aankunnen) zijn we er terug voor gegaan.

…en al snel was in zwanger van ons zoontje. De beste beslissing die we ooit gemaakt hebben! Wat genieten we van die kleine man. Ook zijn grote zussen genieten dagelijks van al die schattigheid van die grappige peuter. 😀 Nadat ik uit zwangerschapsverlof was had ik zo goed als geen opvangkinderen meer. Die waren intussen al hun nieuwe onthaalmoeder gewoon. Daarom hebben we de beslissing genomen dat ik thuis te blijven voor de kinderen. Ik mocht doen waar ik al jaren van droomde: thuisblijfmama worden. Weg stress, welkom zalig leventje!

Mijn eigen kinderen ervaar ik niet als een last. Voor mij mag het altijd vakantie zijn want na elke vakantie met hen kijk ik al uit naar de volgende. Ik ben mijn man heel dankbaar voor die kans, want zonder zijn steun zou ik dit nooit hebben kunnen doen.

Please follow and like us:

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *