Leven met ADD: Wat als weinig doen, toch teveel lijkt?

Tranen springen in mijn ogen als ik bij mijn man sta, ik heb het idee dat ik het kwijt moet, het word me allemaal teveel. Maar dan bedenk ik me… dit kan ik toch niet maken?  Nog steeds mijn tranen verbijtend, rij ik naar de supermarkt. Voor de 4de keer deze week, en we zijn pas donderdag… Ik ben moe, slaap niet goed en kan minder tegen de drukte van de kinderen.

Hoe kan ik nu falen in niets doen?

Een gevoel van schaamte overvalt me… ik, moeder van 3, ga niet gaan werken. En toch voel ik dat het me teveel word. Ik schreef onlangs een artikel over dat ik blij ben dat het bijna 1 september is. Dat alle 3 de kids naar school gaan en dat ik eindelijk eens tijd ga hebben voor iets, al is het maar om het huishouden te doen. Niets is minder waar. Ik lijk minder tijd te hebben dan voordien. Mensen hebben verwachtingen van mij als thuisblijfmama, dagelijks een bezoekje brengen aan een familielid die het moeilijk heeft, wekelijks gaan schoonmaken… Het zorgt ervoor dat ik van mijn kinderloze ochtenden niet veel meer overhoud of het is om snel wat van mijn eigen werk in te halen.

De zorg voor de kinderen..

Ons zoontje gaat ’s middags nog niet naar school, ik hou hem thuis, hij is nog klein en gaat nog niet zo graag naar school. Dat ik thuis ben en hem dan al volle dagen naar school zou laten gaan terwijl hij niet wil, daar zou ik me echt slecht bij voelen. Ik moet dit maar kunnen. ’s Middags komen 2 van onze 3 kinderen thuis eten, dus mijn dag word haast een uur half onderbroken. ’s Middags is ons zoontje thuis dus daar heb ik ook meer dan mijn handen aan vol. Als de meisjes thuis komen van school dan moet ik helpen met studeren en huiswerk maken. Moeten? Ja, moeten! Een van de meisjes heeft net hetzelfde ‘probleem’ als ik en heeft de ondersteuning echt nodig.

Geen tijd voor mezelf.

Familiebezoekjes, poetshulp zijn bij familie, de was en de plas, boodschappen doen, eten maken, huiswerk helpen maken en helpen studeren terwijl ik onze kleuter moet rustig proberen te houden… Van het moment dat ik opsta tot 21u (als ik geluk heb) ben ik bezig. Tussenin heb ik wel korte pc momentjes waarop ik eens mijn facebook en mails check en ’s avonds een programma op tv bekijken, dat is mijn ontspanning gedurende de dag. Eens enkele uurtjes na elkaar me-time tijdens de week zit er niet in.

Mijn huishouden (als je het al zo kan noemen)

Ik geraak niet aan een vaste routine in mijn huishouden. Elke dag opnieuw steek ik zoveel tijd in het opruimen van alles, en toch raakt het nooit echt ‘opgeruimd’. Het kuisen gebeurt in stukjes en ik krijg er geen regelmaat in, ik zie wanneer ik tijd vind maar ik heb nooit tijd genoeg. Heel frustrerend vaak. Het huis is rommelig, net als de tuin en de auto heeft al een hele tijd een stofzuigbeurt nodig. Ik moet dringend beter werk maken van mijn maandmenu (komt later nog aan bod in een blog) want ik doe intussen weer elke dag boodschappen.

Ik heb het gevoel er vaak alleen mee te staan.

Geef toe, hoeveel mensen begrijpen dit? Als ik het zelf vaak al niet begrijp… Ik hoor ze al zeggen: amaai, wat heeft zij te klagen, wij moeten nog eens gaan werken ook… Ja, maar als je gaat gaan werken heb je misschien een poetsvrouw? Zowiezo ligt er al minder rommel en is het niet zo snel vuil als er gedurende de hele dag niemand thuis is. Maar goed, ik schrijf het nu even van me af en hoop dat het gevoel niet erger zal worden. Erover praten zorgt alleen voor een gevoel van onbegrip van anderen wat mij dan weer een gevoel van frustratie geeft.

Eigenlijk wil ik helemaal niet klagen, maar ik ben ook maar een mens. Morgen hopelijk weer een betere dag. Tijd om op zoek te gaan naar meer organisatie en structuur zodat ik beter kan functioneren. Wish me good luck!

Please follow and like us:

Over ADD, vriendschappen, negativiteit en empathie.

ADD is iets wat invloed heeft op haast alles in mijn leven. Ook op gebied van vriendschappen en contacten leggen. Veel vrienden heb ik niet, en vaak ga ik sociale contacten uit de weg. Vrienden maken is niet zo moeilijk, vriendschappen onderhouden wel. Het neemt zoveel energie van me om vriendschappen te onderhouden dat het gewoon gemakkelijk is om niet veel vrienden te hebben. Daarbij heb ik niet zoveel vertrouwen in mensen die ik niet ken, het heeft tijd nodig om een vertrouwensband te krijgen.

Ik hou van positieve en energieke mensen!

Echt, dit soort mensen geven me zoveel energie!! Ik hou van vrolijkheid, van lachen en plezier maken.  Zo ben ik graag bij mijn familie en mijn (weinige) vrienden.  Negatieve mensen ga ik zo veel mogelijk uit de weg, zulke mensen geven me een slecht gevoel en dat is iets wat ik echt wel kan missen. Deze nemen enkel energie zonder er terug te geven.

 

Overgevoelig aan negativiteit.

Ik ben heeeel gevoelig aan negativiteit. Zo sterk dat het voelt alsof ik een 6de zintuig hiervoor heb. De sfeer in een groep mag nog zo goed zijn, als er eentje tussen zit die het wat minder goed heeft dan heb ik het zeker opgemerkt. Ik kan het dan ook niet lossen, ik voel de spanning en het laat me niet meer los. Natuurlijk heeft iedereen wel eens een slechte dag, ik ook, en ik moet het ook eens kwijt kunnen. Zolang er gezonde balans is, is er geen probleem.

 

Empathie.

Natuurlijk zijn er ook mensen die echte miserie kennen. Ik merk dat ik veel meer inlevingsvermogen heb dan de gemiddelde mens. Mensen die echte problemen hebben die klagen en zagen niet maar moeten hun pijn, verdriet, teleurstelling kwijt. Dat is iets heel anders dan gewoon negatief zijn.

Aan de bejaarde vrouw wiens man dementerend in het rusthuis zit, blijf gerust vertellen hoe zwaar je het daarmee hebt, hoeveel je terugdenkt aan de goede oude tijd die je hebt meegemaakt, hoe leuk het was om elke dag een huis vol mensen te hebben en hoe zwaar het leven nu voor je is nu alles zo veranderd is en je eenzaam bent gewordn. Ik word het echt niet beu, ik vind niet dat je zaagt.  Ik snap dat je echt door een heel harde periode gaat, ook al krijg je steun van familie.

Aan de vrouw wiens dochter overleden is… praat er over tegen mij. Ik ben de laatste om je te veroordelen over je pijn. Ik ben de laatste om te zeggen dat je na 2 jaar je leven moet herpakken en er over heen moet geraken, ik wil er echt voor je zijn en ik snap dat je daar niet altijd zin in hebt of behoefte aan hebt, maar als je me nodig hebt, ben ik er…

“Empathie is kijken met de ogen van een ander, luisteren met de oren van een ander en voelen met het hart van een ander.”

 

 

Please follow and like us:

ADD, een hersenziekte volgens onderzoekers.

Ik zie weer verschillende nieuwsberichten op facebook over nieuwe onderzoeken naar ADD. In plaats van een afwijking, word nu gezegd dat AD(h)D een hersenziekte is, net zoals een zware depressie of een bipolaire stoornis. Mensen met AD(h)D zouden namelijk kleinere hersenen hebben.

SAY WHAT?? Even voel ik me echt beledigd!

Ben ik dan dommer dan de gemiddelde mens? Is het dat wat ze hiermee willen zeggen? Gelukkig bedacht ik me snel dat mensen met AD(h)D vaak hoogbegaafd zijn. Kijk maar naar Abraham Lincoln, Albert Einstein, Isaac Newton en Stephen Hawkins. Er zijn ook veel succesvolle AD(h)D-ers zoals John Lennon, Elvis Presley, Madonna, Justin Timberlake… veel kunstenaars, acteurs, zangers, … hebben het ver geschopt ondanks hun ‘ziekte’. Niet dat ik nu wil zeggen dat ik hoogbegaafd ben natuurlijk, en succesvol al zeker niet  😉

Het punt voor mij is wel dat het opnieuw bewezen is (voor zover dit nog nodig zou zijn) dat er wel degelijk meer aan de hand is dan “het verstrooide kind in de klas”.

En opnieuw heb ik de neiging om dit nieuws meteen te gaan verspreiden en te roepen: zie je wel, dit moet je echt eens gaan lezen!! Al heeft het roepen geen zin, mensen lijken het slechts heel even te begrijpen… Maar hoe moeten anderen het gaan begrijpen als ik het vaak zelf niet begrijp. Als je begrip wil moet je het gaan zoeken bij mensen die in dezelfde situatie zitten. Enkel zij snappen hoe het is, en het is fantastisch om elkaars verhalen dan horen en de gelijkenissen op te merken en toch eens hartelijk met onszelf te lachen.

Ik zie mijn ADD echter niet als een ziekte. Het is vervelend, dat wel, ik zou wel eens willen voelen hoe het is om geen ADD te hebben. Weten hoe het is om niet altijd alles te vergeten, om voor één keer niet alles te moeten zoeken wat ik nodig heb en weten hoe het voelt om gemotiveerd te zijn om iets helemaal af te werken… Maar als ik dan geen ADD zou hebben, dan zou er vast wel iets ander schelen, want ik geloof er echt in dat iedere mens wel iets heeft dat afwijkt van het ‘normale’.

Voor zover weer 1 van mijn vele hersenspinsels…

Bron: Artikel HLN

 

Please follow and like us:

Stephanie: zoveel meer dan alleen ADD

Ik heb het al gehad over mijn leven met ADD, maar Stephanie is meer dan alleen die mama van 3 met haar ADD. Stephanie is een vrolijke zotte doos die positief in het leven staat. “Stephanie: zoveel meer dan alleen ADD” verder lezen

Please follow and like us:

Wat ADD is en wat het doet met mij.

ADD of attention defecit disorder is een aandachtstekortstoornis.  Het is een beetje als ADHD, alleen zie je het hyperactief zijn niet aan de buitenkant, maar is het hyperactief zijn in je hoofd. Je gedachten staan nooit stil en het is heel moeilijk om je te kunnen concentreren op iets.

“Wat ADD is en wat het doet met mij.” verder lezen

Please follow and like us:

Mijn leven met ADD voor ik thuisblijfmama werd.

Hoe mijn leven tot nu was met ADD… in het kort, maar toch best lang. 😅 Een persoonlijk verhaal dat ik graag wil delen met jullie. “Mijn leven met ADD voor ik thuisblijfmama werd.” verder lezen

Please follow and like us: